Horsens Tunø

30/5

Anker op na de koffie en met fraai weer scharrelen we de Horsens fjord in. De oostkust van Jutland is echt bezaaid met fjorden die soms heel diep het land in snijden. De ene nog mooier dan de ander: beschut water, glooiende oevers en schitterende anker plekken.

Wij leggen aan in de jachthaven van Horsens waar we een paar dagen blijven. Wat klussen, fietsen en de stad bekijken.

We hadden al verteld van de weigerende douche pomp. Maar de mengkraan zelf geeft ook problemen: kalk in de thermostaat? Op YouTube vind ik een filmpje waar een DHZ koning een reparatie demonstreert, maar zelfs deze majesteit krijgt het niet voor elkaar! Gelukkig laat de hele kraan zich eenvoudig van de wand los schroeven. Even naar de plaatselijke douche kranen handel. Daar krijgen we te horen dat dit type, met een afstand van 12 cm tussen warm en koud waterleiding, absoluut niet in Denemarken te krijgen is. Alleen 15 cm. Dat zal toch niet? Een buurman in de haven, die graag wil helpen, gelooft het ook niet, maar contact met zijn loodgieter bevestigd het verhaal.

Gelukkig hebben we een technisch thuisteam. Dochter Manja besteld de kraan in Nederland en stuurt hem naar Greena waar we volgende week denken te zijn.

2/6.

Naar een piepklein haventje op het piepkleine eilandje Hjarnø. Een juweeltje dat je in zo’n 1 1/2 uur helemaal rond loopt. Na de lunch vertrek richting Tunø. Hele mooie zonnige tocht met een windje op de kont die je door de eigen vaarsnelheid niet voelt. Er staat wat golf, maar de flippers bieden uitkomst.

Even een wat tussen informatie: een boot is geen auto daar waar het gaat om “inparkeren”. Het aanleggen van een boot in de haven kan een lastige opgave zijn, afhankelijk van de steiger of box waar je in moet. Vooral kunnen wind en stroming veel roet in het eten gooien bij het netjes aanmeren. In Denemarken hebben alle havens steigers, met meerpalen op een afstand van die steiger. De bedoeling is, dat je tussen 2 palen met de boeg vooruit vaart, tot de steiger is bereikt. Daarna springt de matroos op de steiger en maakt de voorlijnen vast. Intussen moet iemand anders ( wie dan? ook de matroos dus) de achterlijnen om de palen hebben gelegd. Dat lijkt allemaal heel simpel, maar dat is het niet. Er kan van alles fout gaan. Bv:

1. de achterlijnen zijn niet op tijd om de palen gelegd.
2. De achterlijnen zijn te kort: de boeg haalt de steiger niet
3. De matroos kan niet op de steiger springen als de boeg te hoog is
4. De palen staan dichter bij elkaar dan de boot breed is. (een bij Hendrik veel voorkomen euvel)

Zo zijn er, vooral bij stevige zijwind, behoorlijke uitdagingen!

Nu doet het feit zich voor, dat eenmaal veilig aangemeerd, de algemene havenvreugde wordt verhoogd door het aanschouwen van de aanleg perikelen van nieuw aangekomenen. Onze Duitse buren hebben er zelfs een woord voor bedacht: “Hafenkino” oftewel havenbioscoop…

Wij hebben anderen dwars in de box zien liggen, de stukken hout uit de steiger zien varen, en gedesillusioneerd weer vertrekken uit de haven. Echt waar.

Zelf hebben we natuurlijk nooit moeite met koelbloedige elegantie in één keer vast te liggen.

Tunø ( de naam moet iets met tonijn te maken hebben) blijkt het mooiste eilandje dat we tot nu toe hebben bezocht. Later meer.